محمد رحمانیان به سبک برشت به موسیقی علاقه مند است

محمد رحمانیان کارگردان مطرح تئاتر ایران که به موسیقی هم علاقه بسیاری دارد، درباره دو بخش مختلفدوره کارگردانی اش می گوید:« سالهاي ٨٥ تا ٨٧ هم نمايشهايي را به اين شكل كار كرده بودم. اما فقط يك شب روي صحنه بودند. هم نمايش «مسافران»، هم «موسيقي- نمايش ليلا»، و هم موسيقي – نمايش «اين فصل را با من بخوان» كه روي كارهاي آقاي مجيد انتظامي بود. اين شكل نمايشي است كه بسيار دوست دارم. در فقدان هر نوع تئاتر موزيكال، در فقدان هر نوع تئاتري كه يكجور خودش را با موسيقي تكميل كند به نظرم اين كار همواره خيلي جذاب بوده است.
نخستين نمايشهايي هم كه من ديدم، نميخواهم بگويم بهترين ولي نخستين موسيقي- نمايشهايي كه من ديدم مربوط به آثاري بود كه از برشت ميديدم و آنها را داريوش فرهنگ كارگرداني ميكرد. يعني «آدم آدم است» كه پيش از انقلاب ديدم و نمايش «دايره گچي قفقازي». كمي كه بزرگتر شدم فهميدم برشت براي موسيقي جايگاه ويژهاي قايل است. بنابراين آثارش را مشحون از ترانه ميكند. در همان «دايره گچي قفقازي» هشت يا ٩ ترانه وجود دارد يا در «آدم آدم است...».

اينقدر ترانهها مهم هستند كه آقاي برشت در يكي از كارها اسم آهنگسازش را در كنار اسم خودش ميآورد. يعني وقتي كتاب را باز ميكنيد هم اسم برشت به عنوان نمايشنامهنويس هست و هم اسم آهنگساز كه در كنار هم آمدهاند. بنابراين اين علاقه سالها در من وجود داشت و هنوز هم هست. يكي، دو نمايش هم غير از اين كار كرده بودم. مثل «عشقه» كه شش يا هفت ترانه داشت و همچنين«مانيفست چو».