سایت خبری - تحلیلی موسیقی ما

زخمه هایی که اخوان ثالث را گریه انداخت

نوار کاست را مرتضی کاخی برای اخوان آورده بود. روزهای آغازین بهار ۱۳۶۳ بود و باران می بارید. با اینکه سال ها از «زمستان» اخوان ثالث می گذشت اما هنوز کلامش سوز داشت. نوار را توی ضبط صوت گذاشت و دکمه «پلی» را فشار داد. «غمش در نهان خانه دل نشیند/ بنازی که لیلی به محمل نشیند…» غلامحسین سمندری دوتار می زد و ابراهیم شریف زاده می خواند.نوار کاست که به آخر رسید پهنای صورت اخوان خیس بود و انگار این دوتار و آواز خراسانی، سوز «زمستان» اش را به شور و حرارت دیگری از جنس موسیقی گرم خراسان تبدیل کرده بود. بی اختیار قلم و کاغذش را برداشت و سیاهه کرد: « قربان زخمه های تو خون پاش و نغمه ریز/ «سبز پری»ست اینکه زنی یا «شتر خجو»؟/ تو با دو سیم محشر کبری به پا کنی/شش تار خویش من شکنم. یا نه؟ هان بگو…»پایان شعر هم در بخشی از یادداشتش که درباره علت سرودن این قطعه بود نوشت: «برای استاد بزرگ حسین سمندری خوافی و حضر...